X
تبلیغات
رایتل
یکشنبه 19 بهمن‌ماه سال 1382
توسط: سحر

کو . . . کو؟


شبی خواهد رسید از راه،
که می تابد به حیرت ماه،
می لرزد به غربت برگ،                     می پوید پریشان،باد
فضا در ابری از اندوه
            درختان سر به روی شانه های هم
                   -غبارآلود و غمگین-            راز واری را به گوش یکدگر
                آهسته می گویند.
        دری را بی امان در کوچه های دور می کوبند.
چراغ خانه ای خاموش،
                         درها بسته،
                                        هیچ آهنگ پایی نیست
کنار پنجره،نوری،نوایی نیست . . .
هراسان سر به ایوان می کشاند بید            به جز امواج تاریکی چه خواهد دید؟
مگر امشب،کسی با آسمان،با برگ،با مهتاب
                                       دیداری نخواهد داشت؟
      به این مرغی که کو کو می زند تنها،
                                           مگر امشب کسی پاسخ نخواهد داد؟
مگر امشب دلی در ماتم مردم نخواهد سوخت؟
      مگر آن طبع شور انگیز، خورشیدی نخواهد زاد؟
کسی اینگونه خاموشی ندارد یاد . . .
شگفت انگیز نجوایی ست!
   در و دیوار
               به دنبال کسی انگار
                                           می گردند و می پرسند.
                         از همسایه، از کوچه.
             درخت از ماه،
                                    ماه از برگ،
                                                         برگ از باد!

«فریدون مشیری»