X
تبلیغات
رایتل
سه‌شنبه 21 بهمن‌ماه سال 1382
توسط: سحر

می رسد آن روز...آری...می رسد آن روز!

سلام،
لیلای عزیز مثل همیشه منو شرمنده ی لطف بی نهایتش کرد:

می رسد آن روز
من ایمان دارم
که خورشید از افق برخیزد و دریا ز توفان وارهد
درختان راز ِ هستی را به رقص آرند
باد آواز ِ محبت سردهد بر شاخه های بید
رود تا دریا شود از شوق ِ بوسه های بی مانند ِ باران
طرب از آسمان جاری شود تا سکوت ِ خالی ِ دل
زندگی جاری شود تا ژرف ِ آرام ِ نگاه ِ تو
می رسد آن روز...
حتی پس از عمری غم و اندوه
از پس ِ آوار ِ درد بر وجود ِ پاک ِ یک انسان
با وجود ِ اشک ِ خاموش ِ دل و با تمام ِ سردی ِ شب های بی پایان
می رسد آن روز
خوب می دانم...
بمان آرام و روشن چون سحر
بی هراس از درد و تردید و پریشانی
می رسد آن روز
نزدیک،نزدیک است
خوب می دانم که می دانی...


لیلای عزیز، من خوبم، دیگه خوبِ خوبم! با این منبع انرژی هم مگه می شه بد بود!؟

آره، دقیقاً قضیه همینه:

                          رفتار من عادی است...

اما نمی دانم چرا
                                       این روزها

از دوستان و آشنایان
                                         هر کس مرا می بیند

                                                                   از دور می گوید:
                                        این روزها انگار


                                                          حال و هوای دیگری داری!

امروز توی یه کوچه نشستم جلوی در یه خونه و نا خودآگاه محو جوی آب شدم! نمی دونی با چه شور و غوغایی داشت می رفت، که برسه! وقتی به خودم اومدم که یه آدم از این دنیا داشت با تعجب سر تا پام رو برانداز می کرد! می دونی که گاهی از این کارا می کنم ولی اون نمی دونست!

من خوبم حتی اگه ماه به حیرت بتابه و برگ به غربت بلرزه و باد پریشان بپوید! من خوبم چون همیشه انگیزه ای برای بهتر شدن پیدا می شه چون تو لحظه ای که احتیاج داری چیزایی رو که باید بشنوی از یه جایی می شنوی. فرقی نمی کنه اون کجا باشه، مهم اینه که اینبار هم کلام زیبای لیلا، آرامشِ همیشگیِ حضورش رو یادآور شد!
من خوبم. باید خوب باشم!

         عیدتون هم خیلی مبارک!