X
تبلیغات
رایتل
جمعه 1 اسفند‌ماه سال 1382
توسط: سحر

روزگار!!

سلام،

یادمه چند ماه پیش، یکی از کسانی که قصد داشتند کاندیدای این دوره از مجلس بشن می گفتند:«فقط کافیه که مردم بیان پای صندوق ها، اگه بتونیم یه جوری مردم رو پای صندوق ها بکشونیم دیگه همه چیز حلِ ... فقط مشکل همینه که مردم نمیان رأی بدن.»
خلاصه ایام گذشت و از قضای روزگار ایشون هم رد صلاحیت شدند! نمی دونم چی شد که یکدفعه همون صندوق های عزیز ، تبدیل شدن به «تابوت های آزادی»...!!
به شخصه امروز افتخار کوباندن مشت محکم بر دهان استکبار جهانی نصیبم نمی شه، تنها به این دلیل که فقط ۲ نفر از کسانی که کاندیدا شده بودن رو می شناختم و می خواستم بهشون رأی بدم که همونا هم رد صلاحیت شدند!!! البته به جز معلم تست کنکورمون که کاندیدا شدنشون باعث ایجاد ساعت ها خنده شد!

*   *   *

فیلم خانه ای از ماسه و مه رو دیدین؟ که بابتش خانم شهره آغداشلو نامزد دریافت جایزه ی اسکار شدن؟ تا قبل از دیدن این فیلم هر کس که با شنیدن این خبر می گفت قضیه حتماً سیاسیه، سحر به دفاع بر می خاست که، یک نفر هم که بخواد با هنرِ خودش جلو بره اینجوری راجع بهش قضاوت می کنین...بعد از دیدن این فیلم سحر از به دفاع بر خاستن معذور است!!! البته خود فیلم جالب بود و یک دیدِ سطحی نگر هم می گه که یکی از جالب ترین نکاتش، آواز جناب اندی در اوایل فیلم بود!

*   *   *

دقیقاً فردای روزی که از جدول های مخصوصم نوشتم در کمال ناباوری دیدم که توسط عده ای افراد نا شناس اشغال شدند!!! تمام جدول های تهران مالِ شما، همین ۷۰ تا مالِ من!
شنبه 25 بهمن‌ماه سال 1382
توسط: سحر

این نه منم!

سلام!

امروز در میدان انقلاب، این طرف و اون طرف دنبال کارای تحقیقم می دویدم که یک خانومی اومد جلو و خیلی گرم و صمیمی شروع کرد به سلام و احوالپرسی.
بعد پرسید: امروز دانشگاه بودی؟
- بله! 
: عابدی اومده بود؟
- نه! نیومده بود!
: اِ!؟ پس عابدی نیومده بود؟
- نه! من که عابدی یی امروز دانشگاه ندیدم!!!!
:خب پس مرسی.خداحافظ.
باور کنین اولین بارم بود که این آدم رو تو زندگیم می دیدم!! هی خواستم بگم منو اشتباه گرفتین، گفتم بیچاره خودش با این اعتماد به نفس اومده جلو چرا روزش رو خراب کنم!؟ (بعید هم نبود روزِ خودم خراب بشه!!)

*   *   *

امروز نصف بیشتر سریال نقطه چین رو در حالی دیدم که تلفن دمِ گوشم بود و به ترتیب فقط می گفتم: اِ ؟ آها! خب!؟ شرمندم دیگه! خب عزیزِ من از کل برنامه های تلویزیون تنها چیزیه که می بینم و نمی تونم ازش بگذرم!

*   *   *

اطهر جون شرمنده نمی تونم از شاهکار قشنگ امروزت بگذرم!!!:
امروز باید تحقیقی تحویل می دادیم که اطهرِ عزیزِ ما اصلاْ یک کتاب برنداشته بود و بدون اینکه نگاهش کنه اصلاْیه سری صفحه اش رو نداده بود برای تایپ و بعد هم صحافی که!! فقط نمی دونم چرا استاد محترم که تحقیش رو باز کردند اولین جمله اش این بود: چنانچه در فصل قبل گفته شد . . . !!!!!!!! 

*   *   *

یکی از بزرگترین تفریحات زندگیِ من اینه که از روی یک سری جدولی که همیشه در مسیرم هست راه برم! یعنی اگه بخوام جای دیگه هم برم، حتماْ اوّلِ این جدولها از تاکسی پیاده می شم که اون مسیر رو از روی این جدولهای دوست داشتنی رد بشم و قطعاْ در حال خوندنِ یه چیزی هم هستم!!!  چون اون نزدیکیا هیچ موجود زنده ی پیاده ای پیدا نمی شه. پس اگه دیدین یه نفر داره از روی جدولای کنارِ بزرگراهی رد می شه و دهنش هم تکون می خوره تعجب نکنین، اون کسی نیست جز سحر!!! (و شاید هم یکی مثل سحر!!!!)
قربون تفریحات سالمِ جوونامون!!! اونوقت بگین امکانات نداریم! بابا شهرتون این همه جدول داره . . . !!!  
سه‌شنبه 21 بهمن‌ماه سال 1382
توسط: سحر

می رسد آن روز...آری...می رسد آن روز!

سلام،
لیلای عزیز مثل همیشه منو شرمنده ی لطف بی نهایتش کرد:

می رسد آن روز
من ایمان دارم
که خورشید از افق برخیزد و دریا ز توفان وارهد
درختان راز ِ هستی را به رقص آرند
باد آواز ِ محبت سردهد بر شاخه های بید
رود تا دریا شود از شوق ِ بوسه های بی مانند ِ باران
طرب از آسمان جاری شود تا سکوت ِ خالی ِ دل
زندگی جاری شود تا ژرف ِ آرام ِ نگاه ِ تو
می رسد آن روز...
حتی پس از عمری غم و اندوه
از پس ِ آوار ِ درد بر وجود ِ پاک ِ یک انسان
با وجود ِ اشک ِ خاموش ِ دل و با تمام ِ سردی ِ شب های بی پایان
می رسد آن روز
خوب می دانم...
بمان آرام و روشن چون سحر
بی هراس از درد و تردید و پریشانی
می رسد آن روز
نزدیک،نزدیک است
خوب می دانم که می دانی...


لیلای عزیز، من خوبم، دیگه خوبِ خوبم! با این منبع انرژی هم مگه می شه بد بود!؟

آره، دقیقاً قضیه همینه:

                          رفتار من عادی است...

اما نمی دانم چرا
                                       این روزها

از دوستان و آشنایان
                                         هر کس مرا می بیند

                                                                   از دور می گوید:
                                        این روزها انگار


                                                          حال و هوای دیگری داری!

امروز توی یه کوچه نشستم جلوی در یه خونه و نا خودآگاه محو جوی آب شدم! نمی دونی با چه شور و غوغایی داشت می رفت، که برسه! وقتی به خودم اومدم که یه آدم از این دنیا داشت با تعجب سر تا پام رو برانداز می کرد! می دونی که گاهی از این کارا می کنم ولی اون نمی دونست!

من خوبم حتی اگه ماه به حیرت بتابه و برگ به غربت بلرزه و باد پریشان بپوید! من خوبم چون همیشه انگیزه ای برای بهتر شدن پیدا می شه چون تو لحظه ای که احتیاج داری چیزایی رو که باید بشنوی از یه جایی می شنوی. فرقی نمی کنه اون کجا باشه، مهم اینه که اینبار هم کلام زیبای لیلا، آرامشِ همیشگیِ حضورش رو یادآور شد!
من خوبم. باید خوب باشم!

         عیدتون هم خیلی مبارک! 

یکشنبه 19 بهمن‌ماه سال 1382
توسط: سحر

کو . . . کو؟


شبی خواهد رسید از راه،
که می تابد به حیرت ماه،
می لرزد به غربت برگ،                     می پوید پریشان،باد
فضا در ابری از اندوه
            درختان سر به روی شانه های هم
                   -غبارآلود و غمگین-            راز واری را به گوش یکدگر
                آهسته می گویند.
        دری را بی امان در کوچه های دور می کوبند.
چراغ خانه ای خاموش،
                         درها بسته،
                                        هیچ آهنگ پایی نیست
کنار پنجره،نوری،نوایی نیست . . .
هراسان سر به ایوان می کشاند بید            به جز امواج تاریکی چه خواهد دید؟
مگر امشب،کسی با آسمان،با برگ،با مهتاب
                                       دیداری نخواهد داشت؟
      به این مرغی که کو کو می زند تنها،
                                           مگر امشب کسی پاسخ نخواهد داد؟
مگر امشب دلی در ماتم مردم نخواهد سوخت؟
      مگر آن طبع شور انگیز، خورشیدی نخواهد زاد؟
کسی اینگونه خاموشی ندارد یاد . . .
شگفت انگیز نجوایی ست!
   در و دیوار
               به دنبال کسی انگار
                                           می گردند و می پرسند.
                         از همسایه، از کوچه.
             درخت از ماه،
                                    ماه از برگ،
                                                         برگ از باد!

«فریدون مشیری»
چهارشنبه 15 بهمن‌ماه سال 1382
توسط: سحر

فریاد!؟

سلام؛

من هر بار که به قصد داد و بیداد میام اینجا صفحه ی بلاگ اسکای باز نمی شه!! دیشب هم یکی از همون شبا بود که اومدم مطلب جدید (هوارِ جدید!) بگذارم که خودمو کشتم صفحه باز نشد! دیگه کی جرأت داره اونا رو اینجا بنویسه!؟!؟!  

*   *   *
دیشب به دوره گردی که با آکاردئون سلطان قلب ها رو می زد و می خوند حسودیم شد!

*   *   *
اتاق، حجم کمی بود، تا خـــــودم باشم
بیفتم از نفس و ... بی هوا خودم باشم
خودم به حرف بیایم، خودم سـکوت کنم
خودم سکوت،خودم حرف،با خودم باشم
تمـــــام دُور و برم را زمـیــــن گرفته، زمین
اگر رها کند این سایـــــــه را، خودم باشم
به خـــــــود بیایم و یکبـــــاره از خودم بروم
فرا... نه!بــدَوَم تا کجـــــــــا خـــــودم باشم
¤
هوای کوچـــــه رهــا شد،قدم...قدم...بدَوَد
اتاق،حجــــم کمـــــــی بود، با خودم باشم

اصغر معاذی
دوشنبه 13 بهمن‌ماه سال 1382
توسط: سحر

در کجای دنیا هستم!؟


سلام
!
این شعر یه جورایی به دلم نشست!


تکیه بر جنگلِ پشت سر
                             روبروی دریا هستم
آنچنانم که نمی دانم
                            در کجای دنیا هستم


حالِ دریا آرام و آبی ست
                     حال جنگل سبزِ سبز است

من که رنگم را باران شسته است
                        در چه حالی آیا هستم؟

فوج مرغان را می بینم موج ماهی ها را نیز
حیف! انسانم و می دانم
تا همیشه تنها هستم

وقتِ دل کندن از دیروز است یا که پیوستن با امروز
من ولی در کارِ جان شستن
                                 از غبار فردا هستم

صفحه ای ماسه بر می دارم
با مداد انگشتانم
می نویسم:
        من آن دستی که
                ر...فت از دستِ شما هستم


مرغ و ماهی با هم می خندند
من به چشمانم می گویم:
زندگی را می بینی
                     بگذار
                               این چنین باشم تا هستم

محمدعلی بهمنی


فعلاْ دلم می خواد فقط همه چیز بگذره، همین!


سارای عزیز یک برنامه ی جالب فرستاده بود که هر اسمی که تایپ می کردین رو می گفت که شغل ایده آلش چیه. یکی دو تا اسم که نوشتم و شغل رو گفت، دیدم چه جالبه و شروع کردم هر چی اسم به ذهنم رسید رو تایپ کردم.یکی از اسما رو نوشتم شغل رو Internet Hacker  معرفی کرد!!! منم که داغدیده ی این قضیه بودم اول دچار شوک لحظه ای شدم  بعد یاد جمله ی معروف «هیچ چیز از هیچ کس بعید نیست» افتادم
!!!!
می دونین این کار چی رو برام تداعی کرد!؟ قدیما یکی که یه چیزیش می شد و می گفتن چشم خورده و تخم مرغی رو توی یک پارچه می پیچیدن و اسما رو می گفتن و تخم مرغ رو فشار می دادن ، به اسمی که چشم زده بود می رسیدن تخم مرغ می شکست! دقیقاْ همین احساسِ بی ربط بهم دست داد! که هنوز نمی دونم چه ریطی داشت!

 

جمعه 10 بهمن‌ماه سال 1382
توسط: سحر

بالاخره!

 

سلام،

امتحانا ۲۲ دی شروع شدند و آخرین تحویل پروژه هم ۲۶ بهمن هستش! قبلاً تعطیلات 2,3 روزه بین ترم داشتیم ولی این خیلی هیجان انگیزه که این بار تعطیلات "منفیِ یک روز" است، گفتن از 25 بهمن ترم جدید شروع می شه!!!

* * *

نمایشگاه مبلمان و دکوراسیون داخلی هم نشون داد که عموماْ شرکت ها طی یک سال هم می تونن حرف تازه ای برای گفتن نداشته باشند!

* * *
مدتی داشتم فکر می کردم که برای ترم آینده تا جایی که می تونم واحد بردارم تا زودتر تموم بشه یا واحد کمتری بردارم و در کنارش بتونم به کارای دیگه برسم اول نمی دونستم این کارو بکنم یا نه،فقط این یک دفعه به ذهنم رسید و یادم بود که قبلاْ می خواستم حتماْ تا جایی که می تونم واحد بردارم ولی هر چی فکر کردم که چرا به این کار اینقدر اصرار داشتم اصلاْ یادم نیومد!!! مشورت کردم با چند نفر‌ (کمتر پیش میاد با کسی مشورت کنم برای همین باز بیشتر فکر کردم!!) و بالاخره به این نتیجه رسیدم بهتره که واحدای کمتری بردارم و وقت غیر دانشگاه رو آزادتر کنم. ۱۹ بهمن هم ثبت نامِ.این استادمون هم شانس آوردن که من تصمیمم عوض شده بود وگرنه امکان نداشت بگذارم این سقوط اتفاق بیفته! البته الآن هم چند تا برنامه ی جدید برای ایشون دارم!!

* * *

ID(شناسه ی کاربری) من در یاهو (معادل فارسی نداره!؟) مورد دستبرد قرار گرفت (هک شد)!!

برام جالبه که بدونم انگیزه ی سارق محترم (!؟) (هکر محترم)  از این کار چی بوده، اگه فقط محبت کنه و اینو بگه ممنون می شم!

این مدت بلاگ اسکای هم که در تعطیلات به سر می برد. فکر کنم امتحاناش بود. زندگی بدون پیام آور (Messanger!) و وبلاگ هم شیرینه . . . !

* * *

فکر کنم بدترین خبری که این مدت شنیدم این بود که رها ایران اومده بوده و برگشته به دیارِ اجنبی و من نتونستم ببینمش! پس رها خانوم تا چهارشنبه ی بعدی صبر می کنیم!

جمعه 10 بهمن‌ماه سال 1382
توسط: سحر

آنچه گذشت . . .!

 

به علت بی خانمانی  در مخروبه های قدیمی به سر می بردیم که فعلا برگشتیم!!!


به گزارش واحد مرکزی خبر در مقابل چشمان حیرت زده ی دانشگاهیان سحر برای اولین بار در یکی از دروس خود دچار سقوط آزاد گردید.

وی معتقد است اگر این اتفاق در مورد یکی از دروس نظری افتاده بود چندان تکان دهنده نبود که حال در مورد یک درس عملی افتاده که یک ترمِ تمام، تلاش و کوشش فراوان برای به ثمر رساندن آن به کار برده بود. (اعتراض وارد است، -اگر کوشش فراوان بود که الآن شاهد این سقوط نبودیم-!)

به محض دریافت این خبر سحر با تنی چند از همدردان به سوی استاد خود شتافتند و از آن درگاه طلب مغفرت داشتند.

استاد مذکور در حین گفتگو، چندین بار سحر را مخاطب خود قرار داد و تأکید کرد که «من به شما لطف زیادی داشته ام و نمراتی اضافی به طور مجاناْ در اختیارتان گذاشتم و شما را مورد ارفاق فراوان قرار دادم و باز هم این اتفاق افتاد.» سحر در ابتدا در مقابل این جملات سکوت کرد ولی هنگامی که دریافت بارِ منت آن ها در حال افزایش است، اظهار داشت که «احتیاجی به لطفی که مرا به نمره ی قبولی نرساند ندارم، مطمئن باشید!»

سحر حتی این خفت را هم پذیرفت و به استاد خود خاطر نشان کرد که هر کاری که آن ها را به نمره ی قبولی برساند حاضرند انجام دهند و باز هم استاد فرمودند که مرغ یه پا داره!

بخش اعظم این پافشاری ها به دلیل سنگینی این درس و تلاش برای رهایی و البته پیش نیاز بودن آن برای ۱۰ واحد ترم آینده بود!

گزارشات حاکی از آن است که سحر به مدت یک ساعت در حال مذاکره بود (در مقابل نطق کور شده ی دیگر همدردان!) و هیچ حاصلی در بر نداشت و به ناچار به این حربه متوسل شد که «شما اندکی تفکر بفرمایید که چطور ممکن است که میانگین نمرات یک کلاس در درسی ۱۱ شود و یک سوم کلاس هم دچار افتادگی شوند.» و استاد به موضوع کم کاری دانشجویان اشاره کردند و سحر با تأکید بر این نکته که همین دانشجویان در دروس دیگر خود مشکلی ندارند و نمرات خوبی را هم کسب می کنند (!؟!؟!؟!)، متذکر شد که باید اشکال را در جای دیگری جستجو کنید!!

پس از این مذاکرات سحر به مدت ۳۰ دقیقه در غم و اندوه فرو رفت و این نه از جهت این سقوط بود بلکه تنها به این دلیل بود که نتوانسته بود این موضوع را بعد از یک ساعت گفتمان حل کند! چرا که او نیز همانندِ برادر خاتمی معتقد است هر مشکلی را با گفتمان می توان حل کرد و این اولین باری بود که در این زمینه با شکست مواجه می شد!

مادر سحر نیز در برخورد با این موضوع از جمله ی کوبنده ی «این ترم دیگه سنگ تموم گذاشتی» استفاده کردند!

در انتها به افشای این نکته می پردازیم که سحر در لحظه ی دریافت این خبر دچار خنده های پی در پی شد و تا دقایقی قادر به گفتگو نبود!!!!!!